Przerwana młodość

O tym, że dorastanie podczas okupacji nie należało do najłatwiejszych, wiedzą chyba wszyscy. Tak samo jak to, że wielu ówczesnych nastolatków poświęciło dla ojczyzny to, co mieli najcenniejsze.

 

Ekranizacja „Kamieni na szaniec” to losy grupy warszawskich harcerzy, którzy, mając wybór, czy spokojnie przeczekać i przeżyć oraz walkę z okupantem, wybierają to drugie. I choć ich poglądy na temat działań przeciwko niemieckiemu terrorowi różnią się, to młodych harcerzy łączy wspólny cel: nie poddawać się i walczyć aż do końca. Taką rozbieżność widać w relacjach między głównymi bohaterami: Rudym a Zośką. Pierwszy jest zwolennikiem krytych akcji, tzw. małych sabotaży, itp., Zośka natomiast chce walczyć z bronią w ręku. Jest jednak jeszcze przyjaźń, która łączy obu harcerzy. Przyjaźń tak silna, że gdy Rudy zostaje aresztowany przez gestapo, jego druh robi wszystko, by doprowadzić do akcji odbicia więźnia.

Scenariusz powstał na podstawie książki Aleksandra Kamińskiego i jest w zasadzie jej wierny. W zasadzie, ponieważ reżyser wplótł do obrazu sceny, dzięki którym obserwujemy losy Zośki, Alka, Rudego i innych nie tylko przez pryzmat szarych i niebezpiecznych czasów ostatniej wojny. Pokazano bowiem także to, czego zabrakło w pierwowzorze: młodość, radość, miłość, czyli to wszystko, co zostało naszym bohaterom w tak brutalny sposób zabrane. Bohaterom, których wojna zmusiła do dokonywania trudnych wyborów. Dlatego film zdecydowanie lepiej oddaje klimat tamtych lat - ukazuje człowieczeństwo głównych bohaterów, a nie tylko ich patriotyzm i poświęcenie, jak to miało miejsce w książce. Z tego właśnie powodu film powinien przypaść do gustu zwłaszcza młodym widzom.

 

Wojciech Obremski